Andrzej Krzanowski
Biografia
Andrzej Krzanowski urodził się 9 kwietnia 1951 roku w Bielsku-Białej. Studiował grę na akordeonie u Joachima Pichury oraz kompozycję u Henryka Mikołaja Góreckiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach, gdzie później sam nauczał.
Jego debiut kompozytorski to cykl Audycji I-IV (Stalowa Wola 1975–1976, Baranów Sandomierski 1976). Był laureatem Konkursu Młodych Związku Kompozytorów Polskich (1976) oraz konkursów w Digne-les-Bains (1981, 1987) i Międzynarodowego Konkursu w Ankonie (1986). Brał także udział jako wykonawca w licznych festiwalach polskich i zagranicznych. Od 1987 do 1989 był prezesem Oddziału Związku Kompozytorów Polskich w Katowicach.
Całe życie związany z Czechowicami-Dziedzicami, gdzie od 1991 odbywa się Jesienny Festiwal Muzyczny Alkagran. Jego imieniem nazwano Towarzystwo Przyjaciół Muzyki w Katowicach, Salę kameralną Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Mieczysława Karłowicza w Katowicach oraz Państwową Szkołę Muzyczną w Mławie. Prowadził kursy kompozytorskie na Międzynarodowych Wakacyjnych Kursach Nowej Muzyki w Darmstadt (1984, 1986) oraz na akademii Time of Music w Finlandii (1987). W 1976 roku zdobył I nagrodę na Konkursie Kompozytorskim im. Artura Malawskiego. W 1985 roku otrzymał Nagrodę Prezesa Rady Ministrów za twórczość muzyczną dla dzieci. Krzanowski komponował utwory instrumentalne (symfoniczne, kameralne, akordeonowe) oraz wokalno-instrumentalne, w których sięgał do tekstów literackich m.in. Jacka Bierezina, Zbigniewa Doleckiego, Mieczysława Stanclika, Sławomira Mrożka. Podkreślał przy tym i eksponował znaczenie tekstu, polemizując tym samym z tradycją wcześniejszej awangardy.
Ważną rolę w twórczości Krzanowskiego odgrywał akordeon, na który kompozytor pisał utwory solowe (7 Ksiąg na akordeon) i kameralne (Alkagran czyli jedno miejsce na prawym brzegu Wisły), stosując nowoczesny język dźwiękowy pozwalający na wyeksponowanie możliwości tego instrumentu. Kompozytor łączył zdobycze sonoryzmu z cechami tonalności, był jednym z twórców nowej generacji, którzy korzystali z osiągnięć awangardy, nawiązując także do tradycji.