Bronisław Podgórski
Biografia
Bronisław Podgórski (ur. 24 czerwca 1927 w Bielsko-Białej) był polskim działaczem partyjnym i państwowym, inżynierem mechanicznym i górnikiem, doktorem nauk technicznych, podsekretarzem stanu w Ministerstwie Górnictwa (1977–1980).
Syn Ludwika i Anieli. Pod koniec II wojny światowej przymusowo pracował w gospodarstwie rolnym na terenie III Rzeszy (1942–1945). W 1948 zdał maturę w Bielsku, a następnie ukończył na Politechnice Śląskiej inżynierię mechaniczną (1952) i inżynierię górnictwa (1968). W 1976 uzyskał doktorat nauk technicznych na Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej.
Od 1952 pracował w Kopalni Węgla Kamiennego „Mikulczyce” w Zabrzu, jako technik mechanizator i kierownik wydziału maszyn dołowych. Od 1956 do 1961 był naczelny inżynier dla KWK „Mikulczyce” i KWK „Rokitnica”; od 1967 do 1972 zarządzał tymi kopalniami (początkowo jako Mikulczyce-Rokitnica, a od 1970 po połączeniu z KWK „Ludwik-Concordia” pod nazwą „Rokitnica”). W międzyczasie był inspektorem Działu Górniczego Zabrzańskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego (1961–1967). Od 1973 pozostawał dyrektorem Kopalni Węgla Kamiennego „Pstrowski”. Wchodził w skład władz klubu piłkarskiego MGKS Mikulczyce-Rokitnica (później Sparta Zabrze).
W 1955 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, był członkiem egzekutyw POP PZPR w kopalniach, później egzekutywy i plenum w kopalnianym Komitecie Zakładowym PZPR. W latach 1968–1970 członek plenum Komitetu Miejskiego PZPR w Zabrzu. Od września 1977 do października 1980 pozostawał podsekretarzem stanu w Ministerstwie Górnictwa.