Emil Erwin Zegadłowicz
Biografia
Emil Erwin Zegadłowicz urodził się w Białej Krakowskiej jako syn nauczyciela Tytusa Zegadłowicza i Elżbiety Kaiszarówny. Dzieciństwo spędził w Gorzeniu Górnym, niedaleko Wadowic, gdzie ojciec miał dwór letniskowy. Uczęszczał do gimnazjum w Wadowicach i ukończył je w 1906 roku. Studiował polonistykę, germanistykę i historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie w Wiedniu i w Dreźnie.
W latach 1919–1921 pracował w Ministerstwie Kultury i Sztuki jako urzędnik Wydziału Literatury. W latach 1929–1931 mieszkał w Poznaniu, pracując jako kierownik literacki Teatru Polskiego, doradca Księgarni św. Wojciecha i redaktor czasopism. W 1932 powrócił do Gorzenia. Pracował w teatrze katowickim, wykładał historię sztuki w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Katowicach. W 1936 nawiązał współpracę z jednolito frontowym Dziennikiem Popularnym.
27 lipca 1915 poślubił Marię Kurowską, ze związku tego urodziły się dwie córki Halszka (1916–1966) i Atessa (1920–2013).
Zmarł w Sosnowcu w wieku 52 lat. Pochowany jest na cmentarzu parafii św. Tomasza na pograniczu Pogoni Małobądza w granicach Będzina.
Kariera pisarska i wpływy. Zadebiutował w 1908 roku. W 1921 wszedł w skład redakcji czasopisma Ponowa. W tym samym roku wraz z Edwardem Kozikowskim założył w Gorzeniu Górnym grupę poetycką Czartak i zainicjował wydawanie czasopisma Czartak. W 1928 był współtwórcą kabaretu Ździebkow Poznaniu. Pisał poezje, organizował spotkania artystów i gromadził wiele dzieł sztuki. Był znanym tłumaczem z języka niemieckiego, w tym Fausta Goethego, oraz odkrywcą fenomenu rzeźbiarstwa ludowego – świątkarza Jędrzeja Wowry. W 1933 z okazji 25-lecia twórczości otrzymał honorowe obywatelstwo Wadowic. Po wydaniu powieści Zmory, w której przedstawione zostały Wadowice przed I wojną światową, na początku lutego 1936 Rada Miejska odebrała Zegadłowiczowi honorowe obywatelstwo miasta oraz przywróciła ulicy poprzednią nazwę.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (8 listopada 1930) oraz Złoty Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1935).