Biografia
Hertha Karasek-Strzygowski urodziła się w Białej (ob. Bielsko-Biała) na pograniczu Galicji i Śląska, w rodzinie związanej z regionem bielsko-bialskim od XVIII wieku. Jej ojciec, Rudolf Strzygowski (1866-1955), był założycielem młodszej linii rodu.
W wieku 18 lat, w 1914 roku, wyjechała do Wiednia, by studiować w tamtejszej Szkole Malarstwa dla Kobiet i Dziewcząt. Nie mogła dostać się na Akademię Sztuk Pięknych, gdyż tam nie przyjmowano kobiet. Po zakończeniu trzyletnich studiów, z powodu trudnej sytuacji finansowej, kontynuowała naukę w Krakowie, uczęszczając na kursy Józefa Czajkowskiego organizowane przez Warsztaty Krakowskie.
W 1921 roku powróciła do Wiednia, wynajęła atelier i poświęciła się malarstwu krajobrazowemu, głównie Alp i beskidzkich stron rodzinnych. W 1925 poślubiła kuzyna, historyka sztuki Josefa Strzygowskiego. Wraz z nim objechała Bałtyk, spędziła pół roku w Finlandii, wielokrotnie odwiedzała Jugosławię i Włochy. W latach 30. była związana z Katowicką Grupą Artystyczną.
Po śmierci Strzygowskiego wyszła w 1942 roku za Alfreda Karaska – etnografa, profesora Uniwersytetu Wrocławskiego. Wraz z nim odbyła wiele podróży przez Beskidy, Spisz, Słowację, Besarabię, Wołyń, aż po kraje bałtyckie. Jej obrazy, akwarele, rysunki i grafiki uzupełniały badania Kraska. Szczególnie wartościowe były prace przedstawiające postaci i typy ludowe z okolic Bielska-Białej, w tym Wilamowian.
Po latach ukazały się dwie książki jej autorstwa: Wolhynisches Tagebuch - Dziennik wołyński (1979) oraz Es führet uns des Schicksals Hand - bessarabisches Tagebuch (Tak prowadziła nas ręka losu - dziennik besarabski, 1990).
Po II wojnie światowej działalność Karaska nie była neutralna naukowo i służyła ideologii hitlerowskiej; po wojnie uznano ją za sympatyczkę nazizmu i pozbawiono obywatelstwa austriackiego. Przenieśli się do bawarskiego Berchtesgaden, gdzie ojciec z Bielska-Białej został wysiedlony. Znalazła nową ojczyznę, kontynuowała malarstwo.
Wiele jej prac znajduje się obecnie w kolekcjach prywatnych. Piętnaście dużych obrazów strojów ludowych oraz dziewięć sangwin znajduje się w Germańskim Muzeum Narodowym w Norymberdze; dwa obrazy olejne oraz 30 rysunków sangwinowych i pastelowych – w Muzeum Ojczyźnianym Niemców Besarabskich w Stuttgarcie; niektóre inne dzieła trafiły do zachodnioniemieckiego ministerstwa wypędzonych. Znaczna część dzieł przedwojennych zaginęła.