Jan Nikliborc
Biografia
Urodził się w 1902 roku w Białej. Był bratem Władysława Michała Nikliborca, sławnego matematyka.
Studiował fizykę i chemię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w roku akademickim 1926/1927 uzupełniał te studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.
W 1932 roku uzyskał doktorat i objął posadę adiunkta na Politechnice Lwowskiej. W czasie okupacji sowieckiej był docentem na tej uczelni; podczas niemieckiej agresji uczył polskiej młodzieży w Szkole Chemicznej.
W kwietniu 1946 opuścił Lwów i od maja pracował na Uniwersytecie Wrocławskim, pełniąc m.in. funkcję kierownika Katedry Fizyki Doświadczalnej II (1948–1950), prodziekana Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Chemicznego (1950–1952), kierownika Katedry Fizyki Doświadczalnej II (1951–1968) i Zakładu Fizyki Atomu i Cząsteczki (1969–1973).
Został doktorem habilitowanym na Uniwersytecie Poznańskim w 1948, rok później został profesorem nadzwyczajnym, a w 1967 – profesorem zwyczajnym.
Był współtwórcą wrocławskiej szkoły fizyki doświadczalnej, inicjatorem badań powierzchni ciała stałego i budowy pierwszego w Polsce urządzenia do badania powierzchni ciała stałego metodą dyfrakcji powolnych elektronów. Udzielał się jako przewodniczący wrocławskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Fizycznego (1950–1951), członek Komitetu Fizyki Polskiej Akademii Nauki, przedstawiciel Polski w Międzynarodowej Unii Nauki i Techniki Próżni OISTAV.
Był mężem romanistki i italianistki Anny z domu Czeżowskiej (1904–1992), siostry prof. Tadeusza Czeżowskiego, filozofa, logika i etyka. Ojciec Joanny Sachse, filologa, i Antoniny, geologa.
Zmarł w 1991 we Wrocławiu, pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca (4a / 16 / 5).