Marek Tadeusz Bernacki
Biografia
Urodzony w Bielsku-Białej Marek Tadeusz Bernacki jest polskim filologiem, specjalizującym się w literaturoznawstwie polskim i nauczyc_commentariatkiem akademickim związanym z Uniwersytetem Bielsko-Bialskim.
Studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie uzyskał magisterium w 1990 roku. Bezpośrednio po ukończeniu studiów podjął pracę na macierzystej uczelni w charakterze asystenta w Instytucie Polonistyki, jednocześnie kontynuując studia doktoranckie. W 1995 roku uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa na podstawie pracy Obraz świata człowieka w młodej prozie polskiej lat 70. XX w. Studium analityczno-interpretacyjne (w kontekście personalistycznego myślenia o człowieku i świecie), promotorem był Włodzimierz Maciąg.
W 2002 roku podjął pracę w Bielskiej Akademii Techniczno-Humanistycznej, na stanowisku adiunkta w Katedrze Polonistyki. W latach 2008–2012 pełnił funkcję prodziekana do spraw studenckich Wydziału Humanistyczno-Społecznego. W 2011 roku Rada Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa na podstawie rozprawy nt. Hermeneutyka fenomenu istnienia. Studia o polskiej literaturze współczesnej (Vincenz, Miłosz, Wojtyła, Herbert, Szymborska).
1 lutego 2012 roku objął na Bielskiej Akademii Techniczno-Humanistycznej stanowisko profesora nadzwyczajnego, a kilka miesięcy później wybrano go na dziekana Wydziału Humanistyczno-Społecznego.
Odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2022).
Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół problematyki związanej z szeroko pojętym literaturoznawstwem polskim. Do najważniejszych prac Marka Bernackiego należą m.in. Słownik gatunków literackich (1999, współautor Marta Pawlus), Wyprowadził mnie z Ziemi Ulro. Szkice o twórczości Czesława Miłosza (2005), Hermeneutyka fenomenu istnienia. Studia o polskiej literaturze współczesnej (2010), Czytanie miasta. Bielsko-Biała jako kulturowy palimpsest (2016), oraz Miłosz. Dyskursy (2016).