Różka Korczak-Marla

Działaczka społeczna, nauczycielka
24.04.1921 05.03.1988 Bielsku lub Płocku

Biografia

Różka Korczak-Marla urodziła się 24 kwietnia 1921 roku w Bielsku lub Płocku w rodzinie handlarza bydłem. Uczyła się w polskiej szkole i była jedną z organizatorek strajku żydowskich uczniów w proteście przeciwko antysemickim wypowiedziom dyrektora. W 1934 roku rodzina przeniosła się do Płocka, gdzie pracowała na utrzymanie i uczyła się na kursach wieczorowych; w tym okresie wstąpiła także do syjonistycznej organizacji młodzieżowej Ha-Szomer Ha-Cair.

Po inwazji wojsk niemieckich i radzieckich uciekła przez Warszawę do Wilna, gdzie wraz z kilkorgiem uchodźców założyła spółdzielnię produkującą szczotki. Po zajęciu Wilna przez Niemcy i utworzeniu getta Korczak została bibliotekarką, a także wstąpiła do Zjednoczonej Organizacji Partyzanckiej. Szmuglowała broń i żywność do getta i organizowała bojowników w pobliskiej Puszczy Rudnickiej. Po likwidacji getta 23 września 1943 znalazła się po aryjskiej stronie i wstąpiła do żydowskiego oddziału partyzanckiego Nekama (Zemsta) Aby Kownera, walczącego z Niemcami w Puszczy Rudnickiej.

Po zajęciu Wilna przez ZSRR w lipcu 1944 nawiązała kontakt z ocalałymi z Kowna, następnie została skierowana do Rumunii, gdzie tworzyła ośrodki przygotowujące żydowskich uchodźców z Europy do nielegalnego przekraczania granicy z brytyjskim mandatem Palestyny. Sama przybyła do Palestyny 12 grudnia 1944 roku. Była jednym z pierwszych świadków Zagłady Żydów litewskich przybyłych do Izraela.

Początkowo mieszkała w kibucu Elon, następnie w 1946 roku utworzyła kibuc En ha-Choresz, gdzie mieszkała do śmierci. Pracowała jako nauczycielka w miejscowej szkole średniej, uczestniczyła także w edukacji młodzieży na temat Holokaustu. Jej mężem został Awi Marla, z którym miała troje dzieci.

Uczestniczyła w tworzeniu miejsc pamięci żydowskiego oporu, m.in. Lochamej haGeta’ot, Giwat Hawiwai w kibucu Jad Mordechaj. W 1964 roku opublikowała autobiograficzną książkę Płomienie w popiołach dokumentującą historię wileńskiego getta, której pisanie rozpoczęła w 1945, wkrótce po przybyciu do Palestyny.

Zmarła na raka 5 marca 1988 roku.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Była jedną z pierwszych świadków Zagłady Żydów litewskich przybyłych do Izraela.
Została jedną z przywódczyń oddziału Nekama i odznaczyła się w akcjach sabotażowych.
Utworzyła kibuc En ha-Choresz wraz z grupą byłych partyzantów i pracowała jako nauczycielka.
Napisała autobiograficzną książkę Płomienie w popiołach (1964).
Uczestniczyła w tworzeniu miejsc pamięci oporu żydowskiego: Lochamej haGeta’ot i Giwat Hawiwai.

Ciekawostki

Miała troje dzieci z mężem Awi Marla.
W Palestynie zajmowała się edukacją młodzieży na temat Holokaustu.
W 1945 zaczęła pisać swoją autobiografię.

Udostępnij