Biografia
Rudolf Dittrich urodził się 25 kwietnia 1861 w Białej (dzisiaj Bielsko-Biała). Pochodził z Białej na pograniczu Galicji i Śląska Austriackiego. Kształcił się w Konserwatorium Wiedeńskim w zakresie fortepianu, skrzypiec, organów i kompozycji muzycznych. Wśród nauczycieli był Anton Bruckner, który później stał się jego sponsorem. W listopadzie 1886 poślubił Petronellę Lammer (1860–1891).
W 1888 został zatrudniony przez rząd Japonii na trzyletni kontrakt jako doradca zagraniczny; mianowano go dyrektorem artystycznym Tokijskiej Szkoły Muzycznej (obecnie Narodowa Akademia Sztuk Pięknych i Muzyki) i występował w teatrze Rokumeikan. Poza ojczystym niemieckim władał biegle językiem angielskim, którego uczył przy okazji lekcji muzyki. Dał się poznać jako surowy nauczyciel; doszło do uczniowskich protestów przeciwko jego metodom, jednak wielu z jego uczniów odnosiło sukcesy.
W 1891 żona Dittricha zmarła z powodu zachorowania płuc, a rząd ze względu na przygotowania do wojny chińsko-japońskiej wycofał dofinansowanie Tokijskiej Szkoły Muzycznej. Mimo trudności uczelnia przedłużyła Dittrichowi kontrakt na kolejne trzy lata. Około 1892 związał się z wykonawczynią muzyki nashamisen Mori Kiku, z którą miał nieślubnego syna Otto Moriego. Mori pomagała mu w transpozycjach i tłumaczeniach japońskich pieśni, których zbiory ukazały się w 1894 i 1895. Opuścił Japonię w sierpniu 1894 na miesiąc przed wygaśnięciem kontraktu, pozostawiając zapisy zapewniające wsparcie finansowe dla syna.
Po powrocie do Wiednia występował jako skrzypek. W 1901 został jednym z trzech organistów dworskich Habsburgów, w której to funkcji zastąpił Anton Brucknera. W 1906 został profesorem Konserwatorium. Przygotował gmach Towarzystwa Muzycznego, gdzie grają Filharmonicy Wiedeńscy, pod koncerty organowe.
10 lipca 1900 poślubił Katharinę Kriegle, z którą miał dwóch synów. W październiku 1916 podczas próby koncertu upadł i od tego czasu nie odzyskał pełnej sprawności. Zmarł trzy lata później w Wiedniu.
Rudolf Dittrich po powrocie do Europy opublikował dwa zbiory fortepianowych aranżacji tradycyjnych pieśni japońskich: Nippon Gakufu. Sześć japońskich pieśni ludowych zebranych i zaaranżowanych na fortepian (Wyd. Breitkopf and Härtel, Lipsk 1894) oraz Nippon Gakufu. Wydanie drugie. Dziesięć pieśni japońskich zebranych i zaaranżowanych na fortepian (Wyd. Breitkopf and Härtel, Lipsk 1895).