Rudolf Theodor Seeliger
Biografia
Rudolf Theodor Seeliger urodził się w mieście Biała (dziś część Bielska-Białej). Uczył się w ewangelickim Gimnazjum św. Elżbiety we Wrocławiu. Po śmierci ojca wrócił do domu jako rentier i zarządzał majątkiem. Nie ukończył studiów – nauki pobierał w domu. Liczne podróże (m.in. do Francji, Anglii i Szwajcarii) przyczyniły się do biegłej znajomości języków obcych oraz zainteresowania historią i sztuką. W Paryżu nawiązał kontakty z poetą Heinrich Heine i kompozytorem Giacomo Meyerbeerem. W archiwum rodzinnym zachowała się korespondencja z teologiem Friedrichem Schleiermacherem. Wraz z pisarzem Heinrich Laube odwiedził Szwecję, Danię i Norwegię. Podróże te zaowocowały wydaniem książki Laubego Drei Königsstädte im Norden (Trzy miasta królewskie na Północy), w której pojawia się postać Seeliger.
Wydarzenia roku 1848 wzmogły jego zainteresowania polityczne. Był autorem licznych artykułów politycznych, głównie dla wiedeńskiej Neue Freie Presse. Współpracował także z Neue Protestantische Blätter, wydawanymi w latach 1865–1869 przez Theodora Haasego, dał się wówczas poznać jako znawca teologii protestanckiej.
Począwszy od 1855 przez trzy kadencje (do 1867) był burmistrzem Białej. W okresie sprawowania tej funkcji znacznie poprawił sytuację finansową miasta, zreformował przestarzałe struktury policji miejskiej i opieki społecznej oraz szpital miejski, doprowadził do budowy nowej szkoły ewangelickiej w sąsiedztwie kościoła, a także zlecił przebudowę ratusza. W swojej działalności, jako przedstawiciel niemieckich liberalów, walczył o utrzymanie niemieckiego charakteru Białej, zwalczając polski ruch narodowy i socjalistyczny.
W 1867, kiedy przeprowadzono reformę administracji w Galicji, Seeliger został wybrany marszałkiem powiatu bialskiego, nie przyjął natomiast mandatu do sejmu galicyjskiego. Był także prezesem Bialskiej Rady Powiatowej.
Od 1861 był posłem na Sejm Krajowy w Opawie. Wybrano go najpierw z kurii wielkiej własności ziemskiej, a następnie z miasta Karniów. Pełnił funkcję przewodniczącego komisji do spraw prawnych i politycznych. Dzięki jego staraniom gminy Śląska Austriackiego otrzymały prawo do swobodnego wyboru nauczycieli szkół ludowych.
Seeliger brał czynny udział w życiu bialskiej parafii ewangelickiej, do której zarządu należał od 1833, a od 1866 był jej kuratorem. Został także kuratorem superintendentury galicyjsko-bukowińskiej oraz wiceprezydentem Synodu Generalnego Kościoła Luterańskiego; w latach 1864–1883 należał do Komitetu Synodalnego. Był również członkiem ewangelickiego Towarzystwa im. Gustawa Adolfa.
Seeliger był jednym z najbogatszych mieszczan Białej, właścicielem dóbr ziemskich w Łodygowicach i Szczyrku. Znana jest jego działalność dobroczynna, między innymi ofiarowanie bialskiemu gimnazjum 6000 guldenów na stypendia dla uczniów.
Z okazji siedemdziesiątych urodzin, w 1880, otrzymał honorowe obywatelstwo Białej. Zmarł cztery lata później i został pochowany na bialskim cmentarzu ewangelickim (przy dzisiejszej ul. Piłsudskiego); jego nagrobek do dziś jest jednym z najokazalszych na tej nekropolii. Po jego śmierci jednej z ulic w centrum miasta (dzisiejsza Łukowa) nadano nazwę Seeligergasse, którą nosiła do roku 1945 (po 1918 ją spolszczono).
Rodzina Seeligerów wywodziła się z Brzegu Dolnym Śląsku; ojciec Rudolfa – Johann Friedrich Seeliger (1778–1823) – był zamożnym kupcem i przewodniczącym parafii ewangelickiej. W 1807 ożenił się z Christine Charlotte z domu Dorn (1780–1845), a mieli dwóch synów: Heinricha Adolfa (1808–1909) i Rudolfa Theodora.
Rudolf Theodor Seeliger ożenił się z Luise Smielowski z Witkowic na Morawach (1822–1902), z którą miał ośmioro dzieci: Christine Louise (ur. 1848), Hugo Hans (ur. 1849), Laura Gertruda (ur. 1850), Meta Elsbeth (ur. 1852), Rudolf Oskar (ur. 1854), Oswald Theodor (ur. 1858), Gerhard Wolfgang (ur. 1860), Bruno Eberhard (ur. 1863).