Biografia
Maria Kuryluk, urodzona jako Miriam Kohany w burżuazyjnej rodzinie żydowskiej w Białej, była córką Hermana Kohany i Pauliny z domu Raaber. Ojciec zginął pod Krakowem; matkę i młodszą siostrę Hilde Kohany zamordowano w Treblince; starszy brat Oskar Kohany przeżył wojnę i wyemigrował z rodziną do Izraela w 1950 roku.
Przed II wojną światową Miriam Kohany pochodziła z rodziny dwujęzycznej. Mówiła po polsku i po niemiecku, znała biegle francuski i rosyjski, była uzdolniona muzycznie i literacko. Zadebiutowała w wierszach w gazetce niemieckojęzycznego protestanckiego gimnazjum dla dziewcząt w Bielsku. Po maturze utrzymywała się z pracy biurowej i tłumaczeń, działała w syjonistycznym harcerstwie, występowała w przedstawieniach teatralnych, dawała koncerty fortepianowe. Do ulubionych autorów Miriam należeli Goethe, Hölderlin, Kleist, Puszkini, Tomasz Mann. Jego córkę poznała osobiście, gdy Erika Mann gościła w Bielsku ze swoim antyfaszystowskim kabaretem Die Pfeffermühle.
Na początku września 1939 Miriam Kohany, jej mąż Teddy Gleich i jej brat Oskar z żoną oraz malutką córeczką przyłączyli się do grupy młodzieży, która uciekła z Białej Krakowskiej do Lwowa. Dalsze losy są nieznane. Wiadomo tylko, że Oskar Kohany z rodziną deportowano do Kazachstanu. Miriam i Teddy Gleich wydostali się z lwowskiego getta i przeżyli po aryjskiej stronie dzięki pomocy Karola Kuryluka, który ich ukrył i wciągnął do konspiracji. Miriam robiła nasłuch radiowy i tłumaczyła biuletyn informacyjny, obsługiwała powielacz i pisała na maszynie, a w ostatnim okresie, gdy Armia Czerwona zbliżała się do Lwowa, roznosiła po dzielnicy niemieckiej i koszarach Wehrmachtu ulotki wzywające żołnierzy do dezercji. Przez całą wojnę kontynuowała też twórczość literacką. Wojenne kajety Miriam Kohany, odnalezione po jej śmierci przez córkę Ewę Kuryluk, zawierają dziesiątki wierszy, recenzje lektur i nieskończoną powieść o rodzinie, której zamiłowanie do literatury odzwierciedla symboliczne nazwisko Buch.
Po II wojnie światowej w sierpniu 1944 roku Maria Kuryluk objęła dział listów w Odrodzeniu. Zajmowała się nawiązywaniem kontaktu z rozproszonymi autorami lwowskich Sygnałów, których kontynuacją miał być redagowany przez Karola Kuryluka tygodnik. Korespondencję utrudniała cenzura wojskowa, której stemple widoczne były na kopercie wysłanej z Paryża przez André Malraux.
Pod koniec wojny Maria Kuryluk zaczęła pisać po polsku. Jej pierwsza książka Jędrek i Piotr, krótka powieść o chłopcach sierotach, którzy trafili pod opiekę, ukazała się w Warszawie w 1946 roku. Nie opublikowała natomiast wspomnień o Zdzisławie Bielivskim, które stały się bliżej znane dopiero później, kiedy Ewa Kuryluk odnalazła kluczowe fragmenty i zamieściła je w powieści Frascati.
Po śmierci Teddy Gleicha, w lipcu 1946 roku, Maria Kuryluk załamała się i zapadła na choroby psychiczne; ukrywała się do zgonu. W latach 50. podjęła studia zaoczne na wydziale germanistyki Uniwersytetu Poznańskiego, lecz nie ukończyła pracy magisterskiej o twórczości Tomasza Manna.
W latach 1956–58, kiedy Karol Kuryluk był ministrem kultury, Maria Kuryluk przyczyniła się do zaproszenia do Polski wielu znakomitych artystów, których gościła u siebie w domu. Czytelnikowskie mieszkanie Kuryluków na Frascati odwiedzili Vivien Leigh, Laurence Olivier, Gérard Philipe, Yves Montand. 1 stycznia 1959 roku Karol Kuryluk został ambasadorem w Austrii i przeniósł się z rodziną do Wiednia, gdzie zdrowie Marii Kuryluk pogorszyło się. Walczyła z chorobą i tłumaczyła na polski poezję Ericha Frieda, Ingeborg Bachmann, Thomasa Bernharda. Przyjaźniła się z pisarką Adrienne Thomas i korespondowała z Eriką Mann.
Po nagłym zgonie męża 9 grudnia 1967 Maria Kuryluk udzielała lekcji niemieckiego i francuskiego, pracowała jako bibliotekarka w Austriackim Instytucie Kultury i recenzowała niemieckojęzyczne nowości literackie dla polskich wydawnictw. Poezję austriacką i niemiecką tłumaczyła do śmierci.
Maria Kuryluk jest pochowana z mężem i synem na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim Wojskowym w grobie zaprojektowanym przez Ewę Kuryluk (kwatera A 27 rząd Tuje m. 20).
Twórczość literacka: opowiadania, reportaże, wiersze i przekłady ukazały się m.in. w Rzeczpospolitej, Odrodzeniu, Nowej Kulturze i Zeszytach Literackich. Niemieckojęzyczna spuścizna Miriam Kohany została odnaleziona dopiero niedawno przez Ewę Kuryluk, która przełożyła na polski i opublikowała niektóre wczesne wiersze matki. Najwcześniejsze pochodzą z 1936 roku; cechuje je mroczny nastrój; Hitlera opisywała jako Führer, uwodziciela narodu niemieckiego. Ewa Kuryluk upamiętniła matkę w powieściach Goldi (2004) i Frascati (2009) oraz w instalacjach Lecą żółte ptaki (2001), Tabuś (2005) i Tryptyk na żółtym tle (2010).